Wat ik de beste albums en concerten van 2015 vind? #lijstjes #2015 #top10

Lijstjes, lijstjes! Ze houden dit blog klaarblijkelijk enorm in de benen. Verder heb ik hier het afgelopen jaar namelijk he-le-maal niets gepost. Te druk met werk, te druk met Facebook, te druk met Instagram, te druk met Twitter, te druk met van alles en nog wat…. (En daardoor trouwens ook enorm weinig concerten bezocht. Maar dat geheel terzijde.)

Toch wil ik ze jullie niet onthouden: zie hier de beste platen en (bezochte) concerten van dit jaar. Wat mij betreft, dan hè… 🙂

Cheers!
Dennis

PS. Toegevoegd zijn diverse linkjes van mijn reviews voor PlatoMania en Vinyl50.

Kamasi

Album van het jaar 2015
1. Kamasi Washington – The Epic
2. Flying Horseman – Night is Long
3. Courtney Barnett – Sometimes I sit and think and sometimes I just sit
4. blur – The Magic Whip
5. Bertolf – First & Then
6. Glen Hansard – Didn’t He Ramble
7. Avery Plains – Avery Plains
8. AlascA – Prospero
9. Radkey – Dark Black Makeup
10. Villagers – Darling Arithmetic

Onderverdeeld in:

Album van het jaar 2015 (internationaal)
1. Kamasi Washington – The Epic
2. Flying Horseman – Night is long
3. Courtney Barnett – Sometimes I sit and think and sometimes I just sit
4. blur – The Magic Whip
5. Glen Hansard – Didn’t He Ramble
6. Radkey – Dark Black Makeup
7. Villagers – Darling Arithmetic
8. Faith No More – Sol Invictus
9. Calexico – Edge of the Sun
10. Barrence Whitfield & The Savages – Under The Savage Sky

Album van het jaar 2015 (nationaal)
1. Bertolf – First & Then
2. Avery Plains  -Avery Plains
3. AlascA – Prospero
4. Beans & Fatback – Heroine Lovestruck
5. Bewilder – Dear Island
6. Karawane – Karawane
7. Alamo Race Track – Hawks
8. Gotcha! – Back to the Moon
9. Drive by Wire – The Whole Shebang
10. Robbing Banks – This & That

Calexico, Tivoli Utrecht

Concert van het jaar 2015
1. Calexico, Tivoli Utrecht
2. Danko Jones, Burgerweeshuis Deventer
3. Bertolf, Hedon Zwolle
4. Monster Magnet, Burgerweeshuis Deventer
5. Money & The Man, Hedon Zwolle
6. Drive By Wire, Burgerweeshuis Deventer
7. Rats On Rafts, Epop Festival
8. The Good Hand, Burgerweeshuis Deventer
9. Anneke van Giersbergen, Epop in de kerk
10. Sväva, Epop in de kerk

Advertenties

muzikale momenten, deel 4 – ‘Dertien jaar na dato’ (The Sound – From The Lions Mouth)

‘Dertien jaar na dato’

Het was een warme lenteavond in april. Het jaartal 2012. In mijn piepkleine computerkamer surfte ik het net over. Op zoek naar bekende muziek(concerten), maar meer nog dan dat, op zoek naar fijne nieuwe songs. Zodat mijn verzameling nog groter kon worden dan hij al was. Zodat ik aangespoord werd om op zoek te gaan naar onbekend tweedehands vinyl en nieuwe cd’s. Een hobby mag geld kosten, niet waar?

In die jaren werkte ik bij Wegener in Zwolle. Bij mij ter burele zat een collega met eenzelfde verzamelwoede. We hadden vrijwel dagelijks mooie gesprekken over nieuwe releases en oude klassiekers. Vaak zelfs ook via mail of Twitter, wanneer we niet op de redactie zaten.

Zo ook die desbetreffende avond in april 2012. Collega, annex muziekmaat JdH meldde dat hij zo eens in de zoveel tijd met zijn vriendenclub een avondje muziek luistert. Een ieder selecteerde zijn ‘Top 10 Beste Albums Aller Tijden’ en daar werd vervolgens een avondje muzikaal samenzijn aan vast geknoopt.
Het zal u niet verbazen dat ik iets dergelijks ook wel eens doe met muziekvrienden. Nerds onder elkaar. Helemaal te gek. High Fidelity-achtige prietpraat: ik hou er van. JdH stuurde mij desgevraagd dus z’n Top 10. Hij was er naar eigen zeggen ‘tot diep in de nacht’ mee bezig was geweest. Nerds onder elkaar snappen dat helemaal. Dergelijk tijdverdrijf is prachtig. En dat het dan heel laat in de nacht wordt, maakt natuurlijk niet uit. Ik hoor u denken… Mijn antwoord is ‘nee’. Dit is namelijk absoluut niet nutteloos, in het geheel niet.
Met spreekwoordelijk kwijl uit de mond begon ik zijn Top 10 te lezen. Erop veel bekend werk zoals ‘de bananenplaat’ van VU, On The Beach van Neil Young, Hatful Of Hollow van The Smiths, maar ook Where You Been van Dinosaur Jr. en Sister van Sonic Youth. Stuk voor stuk pareltjes die zo maar ook in mijn eigen lijst zouden kunnen staan.
Maar natuurlijk zocht ik ook deze avond naar de muziekverrassing. En die vond ik al gauw. In zijn lijst verhaalde JdH bevlogen over een voor mij tot dan toe volkomen onbekende Britse formatie. ‘The Sound markeert het volwassen worden van mijn muzieksmaak’, zo meldde hij enigszins gedragen in een terloopse bijzin. Mijn aandacht was gewekt.

The Sound - From The Lions Mouth

The Sound – From The Lions Mouth

Het desbetreffende album heet From The Lions Mouth, uitgekomen in 1981. Ik was toen 6, dus deze band is indertijd natuurlijk compleet aan me voorbij gegaan. Echter, ook jaren later ben die muziek nooit tegengekomen. Tot deze dag in april, de speurtocht naar mijn muziekverrassing was begonnen. Ik speurde YouTube af, vond het integrale album van deze new wave-band werd geconfronteerd met de opener Winning. Een actief en ronkende basloop werd gecombineerd met een ielige en hoog synthesizerloopje. De zinsnede ‘When you reach the end of your tether, it’s because it wasn’t strong enough…’, baart direct opzien. De compositie is onmiskenbaar goed, dat hoor je meteen. Maar wat écht opviel, was de donkere, dwingende toon van de zanger en tevens songwriter van de band, Adrian Borland. Bijna bezeten werd de tekst in het refrein voorgedragen. Het nummer heb ik die avond zeker zo’n 20 keer gedraaid.

De plaat heb ik de dag daarna nog tweedehands aangeschaft bij Minstrel Music in Zwolle. Toch bleef vooral Borland mij intrigeren. Terwijl ik mijn nieuwe schijf van zwarte goud op de draaitafel legde en genoot van alle sinistere songs op het album, kwam ik er via het net achter dat de manisch depressieve frontman van The Sound zelfmoord pleegde door in Londen voor de trein te springen. Zulke mooie muziek verzinnen en toch zo met jezelf in de knoop zitten. Tja…
En ondanks die muziek, bleek z’n eigen levenstouw dus níet sterk genoeg. Op 26 april 1999 knipte hij het eigenhandig door. Ik keek rechtsonder in mijn computerscherm en schrok. Het wás 26 april. Exact dertien jaar na Borlands trieste einde, was From The Lions Mouth mijn muziekontdekking van het jaar 2012 geworden.

Toen ik onlangs een ‘Top 10 Beste Albums Aller Tijden’-avondje met muziekvrienden hield, lag het album van The Sound op mijn stapel…

Verslag Welcome To The Village 2013, Leeuwarden

LEEUWARDEN – ‘Een plek waar je vooraf al heimwee naar hebt’. De organisatie van Welcome To The Village in Leeuwarden meldde het maanden geleden al op hun internetsite. En zo’n statement zorgt toch voor verwachtingen. Verwachtingen die wat mij betreft zijn uitgekomen. Meer nog dan dat. Want naast heimwee naar afgelopen weekend, heb ik nu al heimwee naar de editie van 2014. Zie hieronder mijn sfeerverslag.

wttv

wttv

Waar te beginnen? Moet ik het hebben over de werkelijk perfecte organisatie of zal ik een trits prachtoptredens van interessante bands bespreken? Mag ik de leuke, originele eet- en drinkstandjes een compliment geven of moet ik dat sympathieke prachtpubliek eerst even een veer hun achterste steken? Misschien alles maar op één hoop samenvoegen, want de combinatie van dit alles maakt dat Welcome To The Village een uiterst sfeervol festijn is.

Vreugdesprongetje
Vrijdagmiddag. De eerste introductie is al charmant. Kneuterig wellicht. Denk aan een piepkleine variant van het festival Into The Great Wide Open op Vlieland. De laagdrempelige en vriendelijke ontvangst bij de entree, zorgt dan ook voor een vreugdesprongetje in je hart. Hier wil je bijhoren. Hier wil je een paar dagen inwoner zijn. Je ontvangt je bandje, stiefelt het terrein op en waant je enerzijds in het groen en anderzijds in het blauw. Bos en strand en water zorgen voor een serene natuurlijke omheining van dit festivalterrein.

Vrolijke troubadour
Je koopt wat muntjes, je loopt rond en speurt het programmaboekje door. Als je vervolgens geconfronteerd wordt met enthousiaste bands zoals Oscar And The Wolf en Vincent & Jules dan is deze ‘festivaldag 1’ toch echt begonnen. Ook bij de vrolijke troubadour Lucky Fonz III, móet je blijven kijken. Ja, op z’n zang is vast iets aan te merken en het geluid van akoestische gitaar en piano stond best hard. Maar toch is het prachtig om te zien hoe Otto Wichers het publiek aan zich weet te binden. Een entertainer pur sang.
Over stage personality gesproken: de Amerikaanse band …And You Will Know Us By The Trail Of Dead kan er ook wat van. Maar de snoeihard, beukende set in de tent Grootegast is ook muzikaal meer dan indrukwekkend te noemen en mijns inziens het hoogtepunt van deze dag. We Promised Jetpacks, De Plaatwerkers en dj St. Paul luiden deze dag feestelijk uit.

Welcome To The Moestuin
Nog even verder over die perfecte organisatie. Volg de facebook- en twitterpagina van Welcome To The Village en je weet meteen wat voor een sympathiek vlees je in de kuip hebt. Ze posten foto’s van vrijwilligers, ze plaatsen beeldregistraties van bands, van publiek in tentjes en maken onder andere melding van sfeerverhogende initiatieven zoals de verkoop van hun eigen verbouwde groentes (Welcome To The Moestuin). Maar bovenal zijn ze niet te beroerd om moeilijke besluiten te nemen. Zaterdagmiddag bijvoorbeeld maakt men al vroeg melding van noodzakelijke aanpassingen van het programma vanwege het noodweer dat er aan komt. Een deel van de middag is het terrein daarom gesloten. Het moet gezegd: hierbij minstens zo veel complimenten aan het publiek, dat zich zeer gedwee weer terug naar hun tent laat drijven.

Prachtig eerbetoon aan The Serenes
‘t Is uiteindelijk jammer van de bands die uitvallen, ik had bijvoorbeeld graag William Seen’s Transport Music live in actie gezien. Maar helaas; het mocht niet zo zijn van de weergoden. Toch neemt deze band later op de dag genadeloos revanche op diezelfde, door de vele drijfnatte toeschouwers verguisde, weergoden. Samen met een indrukwekkende trits gastmuzikanten (Anne Soldaat, Jelle Paulusma, Maurits Westerik en Jacob de Greeuw) brengen ze een eerbetoonoptreden aan de voormalige Friese band The Serenes waarvan het album Barefoot & Pregnant onlangs opnieuw is uitgekomen. Het is goed om te zien dat de muzikanten stuk voor stuk zeer serieus met dit project bezig zijn geweest. De kwaliteit van het optreden is van ongekend niveau, de band speelt stevig en men geniet zichtbaar van de enthousiaste reacties uit het publiek.

Zompige stonerrock
Als je het mij vraagt was Beans And Fatback voor velen echter dé beste band van dit driedaagse festival. De formatie bleek een geoliede machine en dat zorgde voor een optreden dat ‘van a tot z’ zeer kundig in elkaar zat. Van roots naar soul, van americana naar funk en rock: het stuiterde vrolijk heen en weer en het massaal toegestroomde publiek pikte dat enthousiasme vrijwel direct op. Andere fijne bands van ‘festivaldag 2’? BlackBoxRed (deel 1 voor het noodweer was erg goed, deel 2 na het noodweer zo mogelijk nog beter!), Navarone (zeer goede live-band), Karma To Burn (hard!) en de Truckfighters (zompige, gruizige stonerrock die de tent al na een paar minuten volledig op de kop zet).

Slapende baby’s in draagzakken
Ook tof om te vermelden: Welcome To The Village is een erg kindvriendelijk festival. Ze mogen gratis naar binnen en daarom zijn er vele mensen op het festivalterrein te vinden die hun zoon of dochter meegenomen hebben. Zelfs gezien? Talloze ouders met kinderwagens en diverse slapende baby’s in draagzakken. Ach, dat is wel logisch ook. De plek is werkelijk prachtig en voor kinderen is er veel te zien en te beleven. Dat maakt Recreatiegebied De Groene Ster tot een plek waar je met liefde nog eens naartoe gaat. Daarbij is de opzet van het festival kleinschalig (slechts 2000 weekendkaarten en nog eens 500 dagkaarten) waardoor kinderen zich ook tijdens zo’n festival lekker vrij kunnen bewegen. De zoon van ondergetekende heeft het overigens eveneens uitermate goed naar z’n zin gehad.

‘Heimwee naar 2014’
In de nacht van ‘festivaldag 2’ moet de organisatie vanwege het weer, wederom besluiten om het terrein te sluiten. Dat verrekte weer zou je als enige negatieve aspect van deze drie dagen kunnen aanvoeren. Toch zijn er zondag nog genoeg mensen over die onverstoorbaar van ‘festivaldag 3’ genieten. Ook nu weer zijn muziekstijlen zeer verschillend. Het begon rustig met de Groningse bands Town Of Saints en The Black Atlantic. Vervolgens barstte het feest van openluchtpodium Bontebok los met de jonge gasten van Broken Brass Ensemble en de stijlvolle jaren dertigjazz van Maison du Malheur. Tussendoor zorgde The Deaf voor een dirty ass-punkfeest in Grootegast en bleken de fuzzrock van Vox Von Braun en het verzengende optreden van And So I Watched You From Afar allebei ijzersterk. De band Ewert And The Two Dragons fungeerde als degelijke afsluiter van dit festival.

Al met al kan je als trotse inwoner van dit dorp niet anders dan concluderen dat de organisatie gelijk had. Ja, het was zo’n festival waar je ‘vooraf al heimwee naar hebt’. Ik heb daarom nu al heimwee naar Welcome To The Village 2014. En mag ik voor wat betreft de editie van 2013 nog even toevoegen wat Jacob de Greeuw zong tijdens het eerbetoonoptreden aan The Serenes: ‘Into the ocean of memories your heart will flow’.

Dennis Dekker

den=recensie

article-medium-5414939373527

Claw Boys Claw – Hammer

Dertig jaar Claw Boys Claw. Dat is verdorie wel een feestje waard. En dat vond de band zelf ook. Vijf jaar na hun comeback-album Pajama Day zijn ze helemaal terug. Hammer: wát een album. Luister een paar keer naar de dertien aangenaam ongepolijste groeibriljantjes en ze zitten in je kop gebeiteld als waren het meesterlijke beeldhouwwerkjes van Tony Cragg of Henry Moore. Over het abstracte modernisme van die twee heren gesproken: ook de muziek van Claw Boys Claw is uniek én herkenbaar. Want hoe meesterplukker John Cameron zijn gitaren kastijdt? En op welke wijze Peter te Bos gebronsd zingt, zucht, kreunt, raast en schreeuwt? Dat is in drie decennia niet veranderd.
Wél is er met Hammer (opgenomen door Jan Schenk, geproduceerd door Björn Ottenheim) de openheid in de CBC-composities gekomen. Lucht tussen de verschillende sporen, kanalen en instrumenten. Daardoor komt deze drie kwartier topmuziek nóg beter tot z’n recht.
Ieder nummer op Hammer lijkt wel over een andere weg richting muzikaal Rome te willen karren/rijden/racen (doorhalen wat niet van toepassing is). Steevast echter, bezit de band over hun eigen exclusieve en tevens heerlijk onbezonnen, rockrijstijl.
De rustige opener 600 Monkeys is meteen al raak als was het een perfecte klap op het songschrijversaanbeeld van deze mannen. Andere songs (Suitcase Love, Zoo, Picasso) zijn met die prachtig rammelende mineurakkoorden en ronduit verslavende notenpartijen opgesierd. In Wade zet Cameron Mrs. Robinson eigenhandig voorgoed buiten de deur. De gierende gitaarpartij gecombineerd met die ragfijne zanglaagjes in Power Breakfast is ronduit verzengend en in het titelnummer lijkt Te Bos zelfs (jaja!) op Edwyn ‘A Girl Like You’ Collins. In Sucha, klinkt de band als een stel grommende I-Wanna-Be-Your-Dogs en Rotate is zo rustig en sfeervol, dat het net zo goed op de laatste Nick Cave & The Bad Seeds had kunnen staan. I’ll Be Gone is lichtvoetig en vrolijk, te noemen. Kort en goed: na hun zompige meesterwerk $uga[r] uit 1992 hebben de boys de moerasrock en akoestische rammelpunk anno 2013 verruild voor een stel perfecte Nederlandse Plaat Van Het Jaar-composities. DD

den=recensie

jazeker! artikeltjes over albums schrijven, dat doe ik nog steeds. over de nieuwe bowie bijvoorbeeld! geschreven voor platomania

music-david-bowie-the-next-day-album-cover

David Bowie – The Next Day
Tien jaren duren lang als je wacht op het nieuwe album van je favoriete artiest. Maar tien jaren duren nog veel langer als die artiest David Bowie heet. Want Bowie
was in 2004 door menigeen al voorgoed afgeschreven. Het instorten op het
podium, de ingrijpende hartoperatie en de bijhorende berichtgeving over een
slechte gezondheid zorgden bij vele fans voor een stemming in mineur. Toch
heeft de 66-jarige meester van de metamorfoses hen allen bij de spreekwoordelijke poot gehad.

Fans maar ook muziekcritici, werden eerder dit jaar namelijk volslagen onverwachts verrast met het breekbare Berlijn-eerbetoon Where Are We Now?. De prachtige slepende ballade was meteen ook nog eens de aankondiging van een volledig
nieuw album.

The Next Day komt 8 maart uit. Eerste indrukken? Het is een uiterst diverse,
bevlogen en vitale rockplaat geworden. Hoezo slechte gezondheid? Hoezo 66 jaar
is veel te oud? Nee hoor, Bowie is het schrijven nog lang niet verleerd.

Neem dat harde titelstuk maar eens als voorbeeld. Een droge, sobere, staccato
beat, gecombineerd met die prachtige stem waar dat welbekende korte delaytje
overheen ligt. Het is een machtige kickstart van een onvervalst rockalbum dat standaard 14 nummers kent. Al verschijnt de cd in Nederland enkel als ‘limited version’.
Dus mét die drie extra nummers.

Het tweede nummer is verrassend. In Dirty Boys is een prominent rol weggelegd
voor een baritonsaxofoon. Bowie zing over de nacht en zo klinkt het nummer ook.
Met snerpende gitaren die klinken als bange, krijsende meisjes. ‘When the day is
past, we’ll have no choice. We will run with the dirty boys’.

Over de gitaarpartijen op dit Bowie-album gesproken: die hebben, veel meer dan de afgelopen drie albums, een vrije rol gekregen. In de song Dancing Out In Space dansen psychedelische noten van David Torn rondom een uptempo ritmesectie die vervaarlijk stampt zoals Lust For Life van Iggy Pop dat ooit ook deed. Dan weer, gieren de soundscapes uit de instrumenten van Gerry Leonard (Love Is Lost) of soleert Earl Slick als een beest (Valentine’s Day).

The Stars (Are Out Tonight) is de zeer logische tweede single van het album. Erg toegankelijk en zeer fijn in het gehoor liggend. Handclaps rondom de refreinen, een  akoestisch gitaartje als onderlaag, veel verschillende Bowiestemmen die over elkaar buitelen: een  gegarandeerde hit. Het prachtige rustpunt van dit album is de eerste single van dit album. Eigenlijk het enige afwijkende nummer op het album. Het nummer moest 8 januari een verrassingseffect creëren. Welnu, dat is gelukt. Over verrassingseffect gesproken: If You Can See Me is een ware freaksong met progrock-achtige songstructuren. Gedurfd nummer, met als slagroom op de taart een indrukwekkende hoofdrol voorde stem van Bowie’s vaste bassiste Gail Ann Dorsey.

Boss of Me heeft door de korte sax-tonen een beetje weg van Let’s Dance. Een andere verrassing is het hardrocknummer (You Will) Set The World On Fire. Spierballenrock,
keiharde gitaren voorin in de mix, een waanzinnige riff doe tevens veel ruimte
voor Bowies stem laat. Ergens schreeuwt hij geagiteerd: ‘I can hear the nation cry, you will set the world on fire!’ Over wie gaat, blijft onduidelijk. Bowies teksten zijn ook dit album vaak vanuit de derde persoon geschreven en daardoor net zeer moeilijk te doorgronden cryptische puzzels.

Heat is een donker nummer met industriële geluidscapes en weer zo’n onbegrijpelijke tekst vol met symboliek: ‘Trapped between the rocks, blocking the waterfalls’. De dansende basnoten worden gespeeld door een fretloze gitaar, zodat het zwevende aspect nog meer tot z’n recht komt. So She is het eerste bonusnummer. Lekker lichtvoetig, vrolijk zelfs. ‘She saw me smile, feeling like I’d never been’, meldt Bowie blij. Plan is een korte instrumentale track met een harde, prettig  overheersende gitaarpartij. I’ll Take You There is de titel het laatste nummer op The Next Day. Een fraai ‘who ho!’-koortje, een levendig, lekker stevig gespeeld tempo en een zingende Bowie in topvorm. Met recht een climax van dit prachtige album.

Andere hoogtepunten? Het eerder genoemde Dirty Boys. En Valentine’s Day. De donkere tekst over een Amerikaanse high school-shooter (he’s got something to say, it’s valentine’s day, boom boom, bang dead, bang dead!’) wordt gezongen over een
recht toe recht aan-rocksong met beregoede gitaarriff.
Maar ook Love is Lost is waanzinnig. Dat is een song die Scary Monsters met die
kenmerkende botte gitaarpartijen van Outside verenigt. How Does The Grass Grow
is eveneens hoogstaand. Een nummer met gierende gitaarnoten, dwingende
baspartijen een geweldige gitaarsolo en een prachtig galmend ‘yayayaya’ op de
achtergrond. Zowel dit nummer als ook die andere uitblinker I’d Rather Be High
bevat een trieste tekst over WOII. Laatstgenoemde lied bevat een verbluffend mooi
verzonnen refrein met de doeltreffende, depressieve soldatenwoorden: ‘I’d rather be high, I’d rather be flying, I’d rather be dead, or out of my head, than training these guns for the men in the set’. Ook You Feel So Lonely You Could Die is schitterend. Beatlesque volvette violenbakken wisselen gillende vrouwenkoortjes af die zo door Roger Waters verzonnen hadden kunnen zijn.

Dit 24e studioalbum van David Bowie is kortom uitzonderlijk goed geslaagd. Niet saai, niet ingedut, nergens ondermaats. Neen: ‘Chameleon Bowie strikes again’. Want na Major Tom, Ziggy Stardust, The Thin White Duke, Aladdin Sane en Nathan Adler, had Bowie zich de afgelopen jaren gewoon een ander alter-ego aangemeten. Die van té oude man met een té slechte gezondheid. Een artiest die het muzikaal allemaal niet meer kon bijbenen.

Maar sinds begin 2013 is David Bowie weer helemaal terug en blijkt dat hij niets maar dan ook niets aan zeggingskracht heeft ingeboet. The Next Day mag, samen met Outside, tot het beste Bowiewerk van de afgelopen dertig jaar gerekend worden.

den=lijstjes

Jawel! Daar zijn ze weer: de den=lijstjes!
Beste plaat van het jaar? Wat mij betreft? Mooiste concert van het jaar? In mijn optiek? M’n ontdekking van 2012? Het tofste liedje? Je leest het hieronder…
groet,
Dennis

Plaat van het jaar 2012


1. Calexico – Algiers (zo mooi, zooo mooooi…)
2. Horse Company – Calypso (rockplaat als veelzijdige legpuzzel)
3. Glen Hansard – Rhythm And Repose (genieten)
4. Hospital Bombers – At Budokan (rammelend en uitbundig)
5. Luik – Owls (hele fijne slowcore)
6. Paul Buchanan – Mid Air (kwetsbaar)
7. Mark Lanegan Band – Blues Funeral (rauw)
8. Wallace Vanborn – Lions, Liars, Guns & God (raaaawk!!)
9. Allah-Las – Allah-Las (errug fijn!)
10. Moss – Ornaments (topplaat van topband)

Uiteraard ook nog even onderverdeeld in nationaal en internationaal werk…

Plaat van het jaar 2012, internationaal
1. Calexico – Algiers
2. Glen Hansard – Rhythm And Repose
3. Paul Buchanan – Mid Air
4. Mark Lanegan Band – Blues Funeral
5. Wallace Vanborn – Lions, Liars, Guns & God
6. Allah-Las – Allah-Las
7. Muse – The 2nd Law
8. Fresh & Onlys – Long Slow Dance
9. Neil Young & Crazy Horse – Psychedelic Pill
10. Jon Spencer Blues Explosion – Meat + Bone

Plaat van het jaar 2012, nationaal
1. Horse Company – Calypso
2. Hospital Bombers – At Budokan
3. Luik – Owls
4. Moss – Ornaments
5. Anne Soldaat – Anne Soldaat
6. DJ DNA – The Sum Of The Sound
7. Royal Parks – Royal Parks
8. Blaudzun – Heavy Flowers
9. Bertolf – Bertolf
10. Gerhardt – Sprawlers

 

Concert van het jaar 2012

1. Puggy – Eurosonic 2012 (wow! wát een ontdekking! deel 1)
2. Ben Caplan & The Casual Smokers – Into The Great Wide Open 2012 (in één woord: feest!)
3. Hallo Venray – Hedon, Zwolle (fantastisch fijn concert voor te weinig mensen)
4. The Scene – Hedon, Zwolle (sweet, sweet memories. heerlijke avond!)
5. The Deep Dark Woods – Gigant Café, Apeldoorn (wow! wát een ontdekking! deel 2)
6. Perfume Genius – Into The Great Wide Open 2012 (in de kerk: ontroerend)
7. Horse Company – Paradiso, Amsterdam (heerlijke plaatpresentatie)
8. Moss – Burgerweeshuis, Deventer (mooi, mooi: zowel visueel als muzikaal, puik!)
9. Veronica Falls – Platosonic 2012 (omdat de rij voor ’t officiële Eurosonic-concert veeeeeeel te lang was)
10. Rats On Rafts – Let’s Get Lost 2012 (snerpende, snoeiende rockshow)

Ook hier nog even onderverdeeld in nationaal en internationaal…

Concert van het jaar 2012, internationaal
1. Puggy – Eurosonic 2012
2. Ben Caplan & The Casual Smokers – Into The Great Wide Open 2012
3. The Deep Dark Woods – Gigant Café, Apeldoorn
4. Perfume Genius – Into The Great Wide Open 2012
5. Veronica Falls – Platosonic 2012
6. Therapy? – Hedon, Zwolle
7. Bongo Botrako – Epop Festival, Epe
8. Emmett Tinley – Eurosonic 2012
9. Lianne La Havas – Paradiso, Amsterdam
10. Gregory Porter – Into The Great Wide Open 2012

Concert van het jaar 2012, nationaal
1. Hallo Venray – Hedon, Zwolle
2. The Scene – Hedon, Zwolle
3. Horse Company – Paradiso, Amsterdam
4. Moss – Burgerweeshuis, Deventer
5. Rats On Rafts – Let’s Get Lost 2012
6. Hospital Bombers – Burgerweeshuis, Deventer
7. Anne Soldaat – Into The Great Wide Open 2012
8. Dancing Dollekamp – Epop Festival, Epe
9. Luik – Noorderslag 2012
10. Janne Schra – Into The Great Wide Open 2012

Ontdekking van het jaar?

The Sound – From The Lions Mouth (weergaloze lp uit 1981)

Single van het jaar?
Bertolf – Mary (geroerd, in tranen)