Het muzikale jaar 2017 in vogelvlucht

Lijstjes, lijstjes! Daar gaaaan we weer! Het aftellen is begonnen! Zie hieronder de beste platen en concerten van dit jaar. Wat mij betreft, dan hè…

Beste albums van 2017

10. The National – Sleep Well Beast
09. Moss – Strike
08. Maggie Brown – Another Place
07. Afghan Whigs – In Spades
06. Ryan Adams – Prisoner
05. Soulwax – From Deewee
04. The Dawn Brothers – Stayin’ Out Late
03. Equal Idiots – Beach Castle BBQ
02. Grandaddy – Last Place
01. Roger Waters – Is This The Life We Really Want?

Top 10 2017 (internationaal)

10. Courtney Barnett & Kurt Vile – Lotta Sea Lice
09. The Deep Dark Woods – Yarrow
08. Greg Graffin – Millport
07. The National – Sleep Well Beast
06. Afghan Whigs – In Spades
05. Ryan Adams – Prisoner
04. Soulwax – From Deewee
03. Equal Idiots – Beach Castle BBQ
02. Grandaddy – Last Place
01. Roger Waters – Is This The Life We Really Want?

Top 10 2017 (nationaal)

10. Hallo Venray – Where Is The Funky Party?
09. Roald van Oosten – A Stir Is In The Air
08. Ralph de Jong – Dancing On A Vulcano
07. Beatrice van der Poel – Montere Weemoed
06. The Pheromones – Lost In Amsterdam
05. Daniël Lohues – Moi
04. Fratsen – Spookt
03. Moss – Strike
02. Maggie Brown – Another Place
01. The Dawn Brothers – Stayin’ Out Late

Beste song van 2017

03. The Sky Is A Neighborhood – Foo Fighters
02. Put My Head In The Ground – Equal Idiots
01. Do You Still Love Me? – Ryan Adams

Beste concert van 2017

10. Gaye Su Akyol, Welcome To The Village, Leeuwarden
09. Roald van Oosten, Vera Groningen
08. The Vintage Caravan, Welcome To The Village, Leeuwarden
07. Fischer-Z, Retropop, Emmen
06. Magnapop Vera, Groningen
05. The Breeders, Melkweg, Amsterdam
04. Meatbodies, Welcome To The Village, Leeuwarden
03. Maceo Parker, Tivoli, Utrecht
02. The Afghan Whigs, Paradiso, Amsterdam
01. The Gospel Sessions, Welcome To The Village, Leeuwarden

 

Advertenties

den=muziekarchief: foo fighters – in your honor

Een nieuwe rubriek op dit blog. Ik heb de afgelopen jaren vele muziekrecensies en verhalen geschreven. Die zijn her en der gepubliceerd. Soms zorgt een nieuwswaardige aanleiding er voor dat ik aan zo’n review denk. In dit geval is dat de waanzinnige Glastonbury-show van de Foo Fighters, afgelopen weekend. Twaalf jaren geleden schreef ik voor KindaMuzik een review over In Your Honor. Lees hem hier of hieronder!

Foo Fighters – In Your Honor

Als was het een allesverwoestende storm. Van (minstens!) windkracht twaalf. Zo dendert het eerste deel van over de luisteraar heen. Die kan niets anders dan vastgenageld beginnen bij het begin. Nummer een, het titelnummer. Dertig vurige seconden feedback, geproduceerd door twee rockgitaren. Ze maken de lucht boven het eens zo fleurige, zomerse landschap van de luisteraar donker. Van donkerblauw naar gitzwart. Een orkaan is waarneembaar in aantocht. Laat ons deze orkaan Foo dopen. Luttele seconden later, weten we het al zeker. Deze wereld is niet veilig meer. We moeten rennen. Ver hier vandaan. We moeten vluchten. Schuilen. Een grandioze gitaarmuur bouwt op, maakt orkaan Foo levensbedreigend en begint, als was het een zware bulldozer, te vermorzelen.

Nog geen drie minuutjes verder. Een verslavende kolk van pure rock-’n-roll heeft ons danig in de tang. Hier móet de mensheid zich aan overgeven. Nummer een nog steeds, 3:30 seconden. Een fractie van een tel valt het stil. Zou het dan toch opklaren? Overtrekken? Neen, de storm dendert voort. Als een bezetene. Song twee (‘No Way Back’) evenzeer. Dan het begin van het derde stuk, ‘Best of You’. De zon lijkt ietwat door te breken. Na 54 seconden dendert de ijskoude regen weer volop striemend in het gezicht. ‘DOA’, ‘Hell’ en ‘The Last Song’ volgen. Een stormachtig trio dat ons compleet blind maakt. Blijft over: volledige overgave. Complete huizen, straten, woonwijken worden meegesleurd. Anders gezegd: “I Will Sacrifice’ / in your honor, I would die tonight.” Maar mogen wij leven, dan danken we natuurramp Foo op de blote knieën. Zo Foo het wil. We weten tenslotte hoe verwoestend de orkaan kan zijn, iets met zoveel impact is domweg niet te ontlopen. We geven ons over. Volledig. ‘Free Me’ (song zeven), de wereld om ons heen is volledig verpulverd. Enkel essentie blijft fier overeind. We schreeuwen om hulp. “Take me away / take it from me.” De butsende hagelkorrels zijn fel, wreed en slopend. Er is niets meer over van wat ooit om ons heen stond. “Free me, right now!!” Het is kil. Het wordt stil. Onze oerkreet lijkt te helpen. Nummer acht, laat voor het eerst in een half uur onafgebroken orkaankracht de zon zien. De combinatie met regen levert de onvermijdelijke regenboog. Een stap in de richting van rust. Het schitterende refrein van dit ‘Resolve’ kleurt de hemel van de luisteraar met duizenden kleuren. En dan ‘The Deepest Blues Are Back’. De blues is terug, het onheil lijkt voorgoed voorbij. Al steekt de wind af en toe nog vervaarlijk op. Afsluitend klinkt ‘End over End’. De storm is gaan liggen. De inzet van het nummer laat ons de handen uit de mouwen steken. Laat ons om ons heen kijken naar schade. De wederopbouw kan beginnen.

We hebben er tien nummers de tijd voor. Cd twee moet in de player. Tien wonderschone stukken die staan als funderingen van pasgebouwde huizen. Funderingen die willekeurige storm verdragen. Juweeltjes (‘Miracle’, ‘What if I Do?’, ‘Still’) die kippenvel veroorzaken, (‘Over and Out’), die tot tranen toe ontroeren (‘Friend of a Friend’). De één nog mooier (‘On the Mend’) dan de ander. Met medewerking van het zeer gerenommeerde Fighters-klusteam en enkele sublieme freelance opbouwwerkers als onder andere N. Jones (Virginia Moon), JP Jones (Another Round) en J. Homme (Razor). ‘Cold Day in the Sun’ is een prachtnummer en wordt ook nog eens schitterend gezongen door Foo-drummer Hawkins. Hiermee kunnen wij de wereld aan. Wij zijn bestand tegen het kwade, tegen natuurrampen, tegen orkanen. Serene, briljante liedjes, stuk voor stuk. Het doet die imponerende orkaankracht welhaast vergeten.

 

Lijstjes, lijstjes, lijstjes: het jaar 2016 in muzikale vogelvlucht

Lijstjes, lijstjes! Ook dit jaar ontkom ik er niet aan. Zie hieronder de beste platen van dit jaar. Wat mij betreft, dan hè… 😉

Album van het jaar 2016
1. PJ Harvey – The Hope Six Demolition Project
2. David Bowie – ★
3. Lucinda Williams – The Ghosts Of Highway 20
4. Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
5. Bombay – Show Your Teeth
6. Marillion – F.E.A.R.
7. Marlon Williams – Marlon Williams
8. Postcards From Mars – Growth
9. Radiohead – A Moon Shaped Pool
10. Roald van Oosten – Oh Dark Hundred

Onderverdeeld in:

Album van het jaar 2016 (internationaal)
1. PJ Harvey – The Hope Six Demolition Project
2. David Bowie – ★
3. Lucinda Williams – The Ghosts Of Highway 20
4. Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
5. Marillion – F.E.A.R.
6. Marlon Williams – Marlon Williams
7. Radiohead – A Moon Shaped Pool
8. Iggy Pop – Post Pop Depression
9. Suede – Night Thoughts
10. Pixies – Head Carrier

Album van het jaar 2016 (nationaal)
1. Bombay – Show Your Teeth
2. Postcards From Mars – Growth
3. Roald van Oosten – Oh Dark Hundred
4. Bauer – Eyes Fully Open
5. Indian Askin – Sea Of Ethanol
6. The Fire Harvest – Singing, Dancing, Drinking
7. The Void* – Values
8. Rob Klerkx & The Secret – Live At The IJland Studio
9. Monomyth – Exo
10. Donnerwetter – Pavlov Beauty Saloon

Wat ik de beste albums en concerten van 2015 vind? #lijstjes #2015 #top10

Lijstjes, lijstjes! Ze houden dit blog klaarblijkelijk enorm in de benen. Verder heb ik hier het afgelopen jaar namelijk he-le-maal niets gepost. Te druk met werk, te druk met Facebook, te druk met Instagram, te druk met Twitter, te druk met van alles en nog wat…. (En daardoor trouwens ook enorm weinig concerten bezocht. Maar dat geheel terzijde.)

Toch wil ik ze jullie niet onthouden: zie hier de beste platen en (bezochte) concerten van dit jaar. Wat mij betreft, dan hè… 🙂

Cheers!
Dennis

PS. Toegevoegd zijn diverse linkjes van mijn reviews voor PlatoMania en Vinyl50.

Kamasi

Album van het jaar 2015
1. Kamasi Washington – The Epic
2. Flying Horseman – Night is Long
3. Courtney Barnett – Sometimes I sit and think and sometimes I just sit
4. blur – The Magic Whip
5. Bertolf – First & Then
6. Glen Hansard – Didn’t He Ramble
7. Avery Plains – Avery Plains
8. AlascA – Prospero
9. Radkey – Dark Black Makeup
10. Villagers – Darling Arithmetic

Onderverdeeld in:

Album van het jaar 2015 (internationaal)
1. Kamasi Washington – The Epic
2. Flying Horseman – Night is long
3. Courtney Barnett – Sometimes I sit and think and sometimes I just sit
4. blur – The Magic Whip
5. Glen Hansard – Didn’t He Ramble
6. Radkey – Dark Black Makeup
7. Villagers – Darling Arithmetic
8. Faith No More – Sol Invictus
9. Calexico – Edge of the Sun
10. Barrence Whitfield & The Savages – Under The Savage Sky

Album van het jaar 2015 (nationaal)
1. Bertolf – First & Then
2. Avery Plains  -Avery Plains
3. AlascA – Prospero
4. Beans & Fatback – Heroine Lovestruck
5. Bewilder – Dear Island
6. Karawane – Karawane
7. Alamo Race Track – Hawks
8. Gotcha! – Back to the Moon
9. Drive by Wire – The Whole Shebang
10. Robbing Banks – This & That

Calexico, Tivoli Utrecht

Concert van het jaar 2015
1. Calexico, Tivoli Utrecht
2. Danko Jones, Burgerweeshuis Deventer
3. Bertolf, Hedon Zwolle
4. Monster Magnet, Burgerweeshuis Deventer
5. Money & The Man, Hedon Zwolle
6. Drive By Wire, Burgerweeshuis Deventer
7. Rats On Rafts, Epop Festival
8. The Good Hand, Burgerweeshuis Deventer
9. Anneke van Giersbergen, Epop in de kerk
10. Sväva, Epop in de kerk

Muziekjaar 2014: de albums en de concerten

Holy moley!
’t Jaar 2014 zit er al weer bijna op! Door de drukte die mijn nieuwe bedrijf met zich mee bracht, is dit jaar echt enorm snel gegaan. Toch blijft er bij mij natuurlijk altijd tijd over voor (nieuwe) muziek. Al moet toegevoegd worden: ik heb dit jaar vrij weinig platen aangeschaft en ik ben niet veel naar concerten geweest.
Toch zijn de muzikale lijstjes ook dit keer weer gemaakt! Zie hieronder! Ik zeg: dag 2014, hallo muzikaal 2015!

groeten,
Dennis

Beste album 2014, nationaal
01. Lorrainville – Desire The Reckless
02. Thé Lau – Platina Blues
03. The Pheromones – The Pheromones
04. Beginners – September Sunburn
05. Fratsen – Caspar
06. Hallo Venray – Show
07. Paulusma – Pulling Weeds
08. The Kevin Costners – Pick Up The Parts
09. Knarsetand – My Escape
10. The Cool Quest – Funkin’ Badass

Beste album 2014, internationaal
01. Temples – Sun Structures
02. Manic Street Preachers – Futurology
03. The Afghan Whigs – Do To The Beast
04. The Pixies – Indie Cindy
05. Pink Floyd – The Endless River
06. Swamp Dogg –The White Man Made Me Do It
07. The Hypnotic Eye – The Optical Sound Of…
08. The Sore Losers – Roslyn
09. Prince – Art Official Age
10. BRNS – Patine

Beste concert 2014, nationaal
01. The Scene – HMH, Amsterdam
02. Daryll-Ann – Tivoli, Utrecht
03. Sugar Boy and the Sinners – Winterjazz, Epe
04. The Fire Harvest – Welcome To The Village, Leeuwarden
05. Beginners – Welcome To The Village, Leeuwarden
06. Green Lizard – Altersonic, Groningen
07. Blue Grass Boogiemen – Welcome To The Village, Leeuwarden
08. William Seen’s Transport Music – Welcome To The Village, Leeuwarden
09. Daryll-Ann – Noorderslag, Groningen
10. Sky Pilots – Noorderslag, Groningen

Beste concert 2014, internationaal
01. Flying Horseman – Eurosonic, Groningen
02. dEUS – Hedon, Zwolle
03. The Sore Losers – Welcome To The Village, Leeuwarden
04. The Hypnotic Eye – Eurosonic, Groningen
05. Traams – Welcome To The Village, Leeuwarden
06. The Limiñanas – Eurosonic, Groningen
07. Reverend Shine Shake Oil Co – Epop Festival, Epe
08. The Slackers – Welcome To The Village, Leeuwarden
09. Daniel Norgren – Welcome To The Village, Leeuwarden
10. Bear’s Den – Eurosonic, Groningen

 

muzikale momenten, deel 4 – ‘Dertien jaar na dato’ (The Sound – From The Lions Mouth)

‘Dertien jaar na dato’

Het was een warme lenteavond in april. Het jaartal 2012. In mijn piepkleine computerkamer surfte ik het net over. Op zoek naar bekende muziek(concerten), maar meer nog dan dat, op zoek naar fijne nieuwe songs. Zodat mijn verzameling nog groter kon worden dan hij al was. Zodat ik aangespoord werd om op zoek te gaan naar onbekend tweedehands vinyl en nieuwe cd’s. Een hobby mag geld kosten, niet waar?

In die jaren werkte ik bij Wegener in Zwolle. Bij mij ter burele zat een collega met eenzelfde verzamelwoede. We hadden vrijwel dagelijks mooie gesprekken over nieuwe releases en oude klassiekers. Vaak zelfs ook via mail of Twitter, wanneer we niet op de redactie zaten.

Zo ook die desbetreffende avond in april 2012. Collega, annex muziekmaat JdH meldde dat hij zo eens in de zoveel tijd met zijn vriendenclub een avondje muziek luistert. Een ieder selecteerde zijn ‘Top 10 Beste Albums Aller Tijden’ en daar werd vervolgens een avondje muzikaal samenzijn aan vast geknoopt.
Het zal u niet verbazen dat ik iets dergelijks ook wel eens doe met muziekvrienden. Nerds onder elkaar. Helemaal te gek. High Fidelity-achtige prietpraat: ik hou er van. JdH stuurde mij desgevraagd dus z’n Top 10. Hij was er naar eigen zeggen ‘tot diep in de nacht’ mee bezig was geweest. Nerds onder elkaar snappen dat helemaal. Dergelijk tijdverdrijf is prachtig. En dat het dan heel laat in de nacht wordt, maakt natuurlijk niet uit. Ik hoor u denken… Mijn antwoord is ‘nee’. Dit is namelijk absoluut niet nutteloos, in het geheel niet.
Met spreekwoordelijk kwijl uit de mond begon ik zijn Top 10 te lezen. Erop veel bekend werk zoals ‘de bananenplaat’ van VU, On The Beach van Neil Young, Hatful Of Hollow van The Smiths, maar ook Where You Been van Dinosaur Jr. en Sister van Sonic Youth. Stuk voor stuk pareltjes die zo maar ook in mijn eigen lijst zouden kunnen staan.
Maar natuurlijk zocht ik ook deze avond naar de muziekverrassing. En die vond ik al gauw. In zijn lijst verhaalde JdH bevlogen over een voor mij tot dan toe volkomen onbekende Britse formatie. ‘The Sound markeert het volwassen worden van mijn muzieksmaak’, zo meldde hij enigszins gedragen in een terloopse bijzin. Mijn aandacht was gewekt.

The Sound - From The Lions Mouth

The Sound – From The Lions Mouth

Het desbetreffende album heet From The Lions Mouth, uitgekomen in 1981. Ik was toen 6, dus deze band is indertijd natuurlijk compleet aan me voorbij gegaan. Echter, ook jaren later ben die muziek nooit tegengekomen. Tot deze dag in april, de speurtocht naar mijn muziekverrassing was begonnen. Ik speurde YouTube af, vond het integrale album van deze new wave-band werd geconfronteerd met de opener Winning. Een actief en ronkende basloop werd gecombineerd met een ielige en hoog synthesizerloopje. De zinsnede ‘When you reach the end of your tether, it’s because it wasn’t strong enough…’, baart direct opzien. De compositie is onmiskenbaar goed, dat hoor je meteen. Maar wat écht opviel, was de donkere, dwingende toon van de zanger en tevens songwriter van de band, Adrian Borland. Bijna bezeten werd de tekst in het refrein voorgedragen. Het nummer heb ik die avond zeker zo’n 20 keer gedraaid.

De plaat heb ik de dag daarna nog tweedehands aangeschaft bij Minstrel Music in Zwolle. Toch bleef vooral Borland mij intrigeren. Terwijl ik mijn nieuwe schijf van zwarte goud op de draaitafel legde en genoot van alle sinistere songs op het album, kwam ik er via het net achter dat de manisch depressieve frontman van The Sound zelfmoord pleegde door in Londen voor de trein te springen. Zulke mooie muziek verzinnen en toch zo met jezelf in de knoop zitten. Tja…
En ondanks die muziek, bleek z’n eigen levenstouw dus níet sterk genoeg. Op 26 april 1999 knipte hij het eigenhandig door. Ik keek rechtsonder in mijn computerscherm en schrok. Het wás 26 april. Exact dertien jaar na Borlands trieste einde, was From The Lions Mouth mijn muziekontdekking van het jaar 2012 geworden.

Toen ik onlangs een ‘Top 10 Beste Albums Aller Tijden’-avondje met muziekvrienden hield, lag het album van The Sound op mijn stapel…

muzikale momenten, deel 3 – ‘Vader en Zoon’ (Eagles – New Kid in Town)

‘Vader en Zoon’

Op het moment dat de zoon leuk gaat vinden wat zijn vader al jaren waardeert, dan wordt hij een echte man. Die conclusie trok ik, toen ik onlangs het nummer New Kid in Town van de Eagles voorbij hoorde komen.

Eagles - Hotel California

Eagles – Hotel California

De song, afkomstig van het album Hotel California uit 1976 is het favoriete nummer van mijn vader. Mijn pa, nog immer groot Eagles-fan (naast de band overigens ook van de voetbalclub: what’s in the name!) draaide de desbetreffende lp vroeger erg vaak. Hij vertelde te pas en te onpas aan Jan en alleman dat New Kid in Town zijn favoriete nummer was.
Op een gegeven moment, kon het niet anders dan dat ik dat aalgladde (geen kritiek hoor, meer een feitelijke constatering) nummer ook ging waarderen. Al week onze smaak tegelijkertijd ook wel een beetje af. Wat mij betreft waren Life in the Fast Lane (een rauw nummer van nieuweling Joe Walsh) en The Last Resort (een epische song van Don Henley waaraan Glenn Frey uiteindelijk ook zijn compositorische bijdrage leverde) juist absolute hoogtepunten van de plaat. Laat me tegelijkertijd eerlijk zijn; in feite ging ik alle nummers van deze lp geweldig vinden. Zelfs dat enigszins grijsgedraaide titelnummer. Daarbij komt: het resultaat van dit best verkochte studioalbum van de Eagles is helemaal geweldig, wanneer je weet hoeveel bergen drugs Don Henley, Glenn Frey, Don Felder, Randy Meisner en Joe Walsh er op dat moment door heen snoven en rookten. De makers zelf waren klaarblijkelijk minder aalglad dan hun composities. Maar goed, ik dwaal af.

Onze 6-jarige zoon, gedraagt zich tegenwoordig een beetje hetzelfde, als ik indertijd. En ik gedraag me hetzelfde als mijn vader toen deed. Zo ben ik bijvoorbeeld nog altijd razend enthousiast over mijn roomwitte Kever uit 1983. Dat mogen Jan en alleman te pas en te onpas weten. Ook al is deze auto momenteel geschorst. Ook al vindt vrouwlief het momenteel een sta-in-de-weg. Ook al attendeert zoon Job me steeds vaker op die steeds groter wordende roestplekken aan de voorkant. Toch zie ik aan de andere kant dat zoonlief niet anders kan, dan deze krakkemikkige auto waarderen. Hij zit er graag in, hij zit er graag aan. Net zoals zijn vader.
Dat geldt tevens voor het draaien van lp’s. Nu al een grote hobby van Job. Als ik met hem thuis ben, mag hij ze vaak uitkiezen. Een mooi ritueel: ik loop met hem mee, til Job waar nodig op en geef hem daardoor steeds een willekeurige kijk op de platenkast. Job selecteert dan ‘geheel toevallig’. Feitelijk enkel naar aanleiding van de kleuren van de ruggen van de hoezen.
Soms komen daar ronduit verrassende opties uit. Leidde hij mij onlangs al naar de fantastische live-plaat van Ike en Tina (Olympia, Parijs, 1971), recentelijk kwamen er parels van de Tröckener Kecks, Sam & Dave, AC/DC, Camel, U2, Gary Numan (nee, ik schaam me hier niet voor) Stevie Wonder, The Smiths, Blondie, Wings, Pink Floyd (ik geef toe, hier stuurde ik zijn handje), Duran Duran, Roxy Music, Talking Heads, The Outsiders, (een symfonie van) Smetana, The Sound, Doe Maar en Van Halen voorbij. Wanneer de naald in de groef gezet wordt, blijkt uit de twinkeling in z’n ogen daadwerkelijk dat hij leuk vindt, wat zijn vader al jaren waardeert. Maar toen Job pas geleden, on top of it all, Hotel California van de Eagles uit de platenkast griste, werd onze eigen New Kid In Town in één klap een echte man. Met dank aan mijn eigen vader.

Eerbetoon aan Thé Lau, eerbetoon aan The Scene

Voor de laatste keer luisteren naar de boodschap van Thé Lau

The Scene is de band die ik in mijn leven het vaakst live gezien heb. Zo’n 22 jaar volg ik die rockformatie al. En nooit verveelde er een concert. Altijd weer, wist de band me te raken. Ook belangrijk: nimmer was het onder de maat. Of het nu een slotoptreden van een studentenverenigingsfeest was met vrijwel alleen dronken toehoorders, een kleine club met nog geen honderd man, een festival met duizenden aanwezigen die na praktisch ieder lied lalden om de hit ‘Iedereen Is Van De Wereld’, de band bleef stoïcijns en maakte indruk. Keer op keer. Ik was en ik ben fan. Met een welhaast amoureus gevoel.

Dat kwam ooit natuurlijk door die loeistrak spelende bassiste met haar vuurrood gestifte lippen. Op Emilie was ik (toegegeven) heimelijk zelfs een beetje verliefd. Dat kwam ooit ook door die ietwat mysterieuze toetsenist Otto met z’n ravenzwarte coupe. En dat kwam eveneens door die bevlogen en immer enthousiaste en zeer kundige drummer Jeroen.
Maar met twee had ik het meest. Eus vanwege z’n lyrisch gierende gitaarspel en dat vervaarlijk heen en weer zwiepende dunne spriethaar. Ik speelde gitaar, maar de vervreemdende solo’s die hij produceerde waren van een geheel andere orde.
En dan was daar natuurlijk de frontman tegen wil en dank: Thé Lau. De man die in de loop der jaren best wel eens meldde dat hij liveoptredens maar niks vond. De man die soms best arrogant oogde op de planken, maar dat geenszins was. Ondanks dat al die aandacht misschien niet direct iets voor hem was, wist hij steevast bakken vol charisma het podium op te slepen. Dat kwam door zijn half tokkelende maar o zo ingenieuze gitaarriedels. Maar ook door zijn stem en zijn boodschap. Thé Lau was een man die het begrip teksten in de Nederlandstalige popmuziek in z’n eentje op een hoger plan trok. De man die z’n eigen woorden laat vallen en velen raakt. Hij deed dat met een onverwoestbaar ronkende, rokerige soulstem die kwetsbaar kon zijn als grafiet, maar eveneens sterk en onverwoestbaar als een zwarte diamant. De boodschap van Thé Lau werd door menigeen gevreten. En ik werd één van zijn fervente toehoorders.

Eén van de mooiste optredens van The Scene? Dat was tegelijkertijd één van de eerste keren dat ik ze zag: het bevrijdingsfestival in Almere. Ik denk in 1993. De band was in topvorm. In mijn herinnering danste het hele veld binnen luttele secondes na aanvang de benen uit het lijf. Nummer na nummer volgde, nummer na nummer had ik het kippenvel op armen, schouders en ruggengraat. Totdat ze Het Werk Van God inzetten. Dat lied kende ik van hun debuut Rij Rij Rij, maar het kwam op die dag in één klap recht mijn hart binnen. Het is er sindsdien nooit meer weg gegaan.

De concerten bezocht ik vrijwel altijd met Scenevriend Jacco. Talloze drijfnat bezwete (Scene-)shirts volgden. Soms zagen we de band meerdere keren per maand. Het maakte ons niet uit. We moesten er heen. Want eigenlijk wilden we dat gevoel van Almere overtreffen. ’t Is eerlijkheidshalve nooit meer gelukt. Maar altijd waren de shows prachtig. Dit was een band die zich volledig gaf. Dat wilde je als publiek dus ook doen. Het was een verplichting, een ongeschreven wet.
Solo bezocht ik Thé Lau ook meerdere malen. In 1999 was ik programmeur van een muziekfestival en haalde ik hem zonder band naar het dorp waar ik woon. We praatten met elkaar en op die dag kwam ik er achter dat die vermeende arrogantie op het podium juist verlegenheid was. Backstage verklapte ik hem mijn favoriete Scenesong: Het Werk Van God. Het zat in de set. Hij zou het voor me spelen. En hoe. Ik stond pal voor het podium. Bijna vastgenageld. Met tranen in de ogen. Wondermooi was het. Zoals hij daar stond, zo zou ik hem graag zo vaak mogelijk willen zien. En liever nog mét band.

Thé Lau, The Scene, Epop, eerbetoon

Thé Lau op Epop 1999

Tot 2002. Toen kondigde Thé Lau in een krantenartikel aan dat The Scene uit elkaar lag. De fans waren er ziek van. Jacco en ik incluis. Maar even zo verrassend liet de band 5 jaar later weer van zich horen. De plaat 2007 bestond voornamelijk uit bekend werk met gastmuzikanten. Eerlijk gezegd deed het me niet zo veel. De twee nieuwe nummers Alkmaar en Meisje Van De Dromen boden hoop. En… er was een serie reünieconcerten aangekondigd.

14 Mei 2007. Ik was er bij toen ze de eerste try out in P3 in Purmerend gaven. Zonder Eus en dat was jammer. Maar wél mét de liedjes. Uit alles bleek, die avond: dat was niet zo maar iets. Het was de aanloop naar nieuw materiaal.
Twee jaar daarna kwam dat album ook: Liefde Op Doorreis. In dat kader had ik het voorrecht om Thé Lau nogmaals te ontmoeten. Voor een muziekblad kon ik hem en Emilie interviewen. In z’n favoriete café in Amsterdam. Want ‘daar mocht je tenminste roken’.
Het gesprek was een geweldige ervaring. Niet eens zo zeer vanwege het interview. Dat was ver onder de maat, vanwege mijn idiote fangedrag. Het deerde Thé en Emilie niet. Die vonden het denk ik wel schattig. En weer kwam het gesprek op Het Werk Van God. Thé vertelde over de ontstaansgeschiedenis van dat nummer. Z’n schoonzus werd ooit volkomen onverwachts dood in huis aangetroffen. Het nummer bestaat uit vele zinnen van verbluffende eenvoud. Neem ‘en de zon verlicht de lege plek die jij achterlaat’. Prachtig, in één woord.
Op de terugreis naar huis dacht weer eens aan mijn eigen moeder die in 1995 op 47-jarige leeftijd overleed. Sindsdien had dat nummer van The Scene logischerwijs nog meer betekenis gekregen. Ik maakte het artikel en zweefde dagenlang centimeters boven de grond. Dichterbij mijn idool kon ik in mijn optiek niet komen.
Ik wilde derhalve ook weer naar hun optredens, ik wilde weer herenigd worden met mijn Scenevriend. Maar dat duurde om onverklaarbare redenen nog een hele tijd. Pas in december 2012 vonden Jacco en ik elkaar weer. Een nieuw album een nieuwe serie concerten. Plaats van handeling? Een, lang niet uitverkochte, Hedon in Zwolle. Als altijd stonden we vooraan. Zo veel jaren ouder, maar nog immer dansend, nog altijd meezingend. Een majestueus gevoel. Een prachtige avond. Wel zonder Otto, trouwens. Otto was ernstig ziek en werd vervangen. De band vertelde er kort over. Toch was de sfeer ongedwongen. Thé meldde al grappend dat de band deze avond een pauze ingelast had. ‘Jullie, maar ook wij zijn wat ouder geworden’, grijnsde hij. De zaal lachte. De pauze had namelijk ook een goede kant: het aanwezige publiek kon meebeslissen over de set na de pauze. De hits vlogen langs, Thé schreef ze op een kartonnetje.
Ik vroeg om Het Werk Van God. Thé en Emilie keken elkaar veelzeggend aan. Oei, dit voorspelde niet veel goeds. Na de pauze volgde nummer na nummer elkaar op. Rauw Hees Teder, Samen, Rigoureus, Alcohol En Tranen. Totdat…
Ze speelden het. Ik keek naar Jacco, hij naar mij en we zongen woord voor woord mee. Bij Thé en Emilie stonden de tranen in de ogen. Heus niet door ons. Maar veel meer vanwege hun eigen gevoel. Ze dachten aan Otto.

Toen werd het augustus 2013. Thé Lau heeft keelkanker, berichtten diverse media. Maar hij is ‘vol goede moed over de behandeling’, stond er ook. Optredens gaan dus ‘gewoon’ door. Jacco en ik hadden contact. We wilden The Scene graag weer eens zien. Toch kwamen we er niet toe om daadwerkelijk kaartjes te regelen.
In april van dit jaar kwam het bericht naar buiten dat The Scene stopt. Weer contact ik mijn Scenevriend. Al die herinneringen, al die concerten. Misschien moesten we 17 juni juist niet naar Paradiso in Amsterdam gaan. Of toch wel? Jacco haalt me over. ‘Ze niet zien is geen optie, toch?’, vindt hij. Ik stem in en wonder boven wonder kan hij kaartjes regelen.

Nu is het juni 2014. Paradiso is HMH geworden. Er treden gastmuzikanten op. Aanvullende aspecten die wat mij betreft niet hadden gehoeven. Ik wil Paskal Jakobsen van Bløf niet te horen. En Jacqueline Govaert ook niet. Ik wil Thé horen. En de uitwijk naar die grote Amsterdamse zaal staat me ook niet echt aan. Maar toch ga ik. Mét mijn Scenevriend. Want de ongeschreven wet roept. Ook het publiek moet zich voor de laatste keer volledig geven. Ach, dat zal door de emoties best moeilijk zijn. Maar veel meer moeten we genieten. Sterker, misschien staan Otto en Eus wel een paar nummers mee te spelen. Dat zou wat zijn, zeg. Zo niet? Ook goed, want feit blijft: de code die wij met The Scene hebben, is en blijft hecht, dynamisch en onverbrekelijk. Nog één keer luisteren we 17 juni samen naar de boodschap van Thé Lau en de te gekke muziek van The Scene. Nog één keer klinkt Het Werk Van God.

Dennis Dekker
tekstschrijver (muziek)journalist en voor altijd fervent fan van The Scene

Verslag ESNS2014, Groningen

ESNS2014:
Ja, het was mooi…
Ja, het was fijn…
Ja, we hebben genoten…
Volop…

Zie hieronder mijn live-lijstjes en enkele muziekkiekjes…

ESNS, donderdag: Eurosonic
1. Bear’s Den: erg fijn meedeinen op prachtige songs en schitterende refreinen… (Nee, ’t is geen Beard’s Den, al zou je dat op het eerste oog wel denken 🙂 )

Bear's Den, ESNS14

Bear’s Den

2. The Animen: feest! (Feest!)
3. Sex Jams: lekker brutaal en onbezonnen; hou ik van. (Hoorde trouwens dat iemand vond dat dit ‘by far het slechtste optreden was dat ze ooit gezien had’… Ach, ja, die meningen, die meningen, altijd die meningen…)

Tegenvallers?
Traumahelikopter en de ellenlange rij voor de Der Aa-kerk vlak voor Hozier.

Platosonic, vrijdag
1. Flying Horseman: briljant. (Een klein half uur ruw meegesleurd in de fantasiewereld die Flying Horseman heet…)

The Hypnotic Eye, Platosonic, Plato, Groningen, ESNS14

The Hypnotic Eye, Platosonic, Plato, Groningen, ESNS14

2. The Hypnotic Eye: bring-da-biet-bek! (Klein beetje verliefd geworden op zangeres Annie Bea, trouwens)

ESNS, vrijdag: Eurosonic
1. Flying Horseman: briljant, deel 2. (Een paar uurtjes later, elders in Groningen. Wat blijkt? Verdomd: ze doen het weer! Dit keer een klein uur ruw meegesleurd in de fantasiewereld die Flying Horseman heet)
2. Green Lizard: yeah! (Gewoon heel fijn om deze band weer te zien. En, ja we zijn ouder geworden, zij én ik. Toch is er verder weinig veranderd. GreLi is nog immer strak, en ik ben nog immer onder de indruk.)

Green Lizard @ ESNS14, Groningen, Altersonic

Green Lizard @ ESNS14, Groningen, Altersonic

3. The Hypnotic Eye: wederom erg fijn. (Al denk ik dat ik niet de enige meer ben die deze dag verliefd is geworden op Annie Bea)

The Hypnotic Eye @ ESNS14, Groningen

The Hypnotic Eye @ ESNS14, Groningen

4. Soul Sister Dance Revolution: bam! (Zeer overtuigend. Groot compliment ook voor het aanstekelijke enthousiasme van keyboardman Camiel)

Soul Sister Dance Revolution @ ESNS14, Groningen

Soul Sister Dance Revolution @ ESNS14, Groningen

5. C+C=Maxigross: mooie stemmenlagen, goeie liedjes. (Deze Italiaanse (jaja!) band verdient een mooi festivalseizoen)

C+C=Maxigross @ ESNS14, Groningen,

C+C=Maxigross @ ESNS14

5. The Limiñanas: te gek bandje! (Heerlijk album ook, trouwens. Live zijn de songs lekker stevig)

The Limiñanas, ESNS14, Groningen

The Limiñanas, ESNS14, Groningen

Tegenvallers?
Het enigszins lekke luchtbed dat weer opgeblazen moest worden.

ESNS, zaterdag: Noorderslag
1. Daryll-Ann: och, och, och wat wás dit goed! (Daryll-Ann in het verleden al talloze keren live gezien, maar nog nooit waren ze zo gebrand, energiek, dynamisch en overtuigend).

Daryll-Ann @ ESNS14, Groningen, Noorderslag

Daryll-Ann @ ESNS14, Groningen, Noorderslag

2. Sky Pilots: hey!! (Lekker bandje, hoor! met Jaggeriaanse en tevens zeer overtuigende Matthijs van Duijvenbode. Ook zeer tof om Robin Berlijn weer eens live te zien. supertoffe gitarist)

Sky Pilots @ ESNS14, Groningen, Noorderslag

Sky Pilots @ ESNS14, Groningen, Noorderslag

3. Afterpartees: hell yeah! (Zeg! Stelletje hufters! Fijne show hoor!)

Tegenvallers?
Town Of Saints. Mijn idee? ’t Mag allemaal wel iets intiemer en iets minder ‘groots’.
Een andere tegenvaller die me vorig jaar ook al danig irriteerde? Het geluid van de Marathonzaal. En eerlijk gezegd werd die irritatie dit jaar alleen maar groter. Harde rockbandjes horen niet op dat podium. Daar is het dak te laag voor. Zo kan het geluid niet weg en zijn nuances ver te zoeken.

Muziekjaar 2013: de albums en de concerten

Hi all!
Het eind van het jaar, dus de muzikale lijstjes zijn daar…
Ik zeg: op naar een muzikaal 2014!
Groeten,
Dennis

Album van 2013
1. Nick Cave & The Bad Seeds – Push The Sky Away
2. Arcade Fire – Reflektor
3. The National – Trouble Will Find Me
4. David Bowie – The Next Day
5. Paul McCartney – New
6. Girls In Hawaii – Everest
7. Automatic Sam – Sonic Whip
8. Claw Boys Claw – Hammer
9. Suuns – Images Du Futur
10. Midlake – Antiphon

Deze lijst is uiteraard samengesteld uit een nationale en een internationale Top 10. Zie hieronder.

Album van 2013 (internationaal)
1. Nick Cave & The Bad Seeds – Push The Sky Away
2. Arcade Fire – Reflektor
3. The National – Trouble Will Find Me
4. David Bowie – The Next Day
5. Paul McCartney – New
6. Girls In Hawaii – Everest
7. Suuns – Images Du Futur
8. Midlake – Antiphon
9. Arctic Monkeys – AM
10. eels – Wonderful, Glorious

Album van 2013 (nationaal)
1. Automatic Sam – Sonic Whip
2. Claw Boys Claw – Hammer
3. Beans & Fatback – With Skin Attached
4. Daniël Lohues – Ericana
5. de spa ties – de spa ties
6. Jacco Gardner – Cabinet Of Curiosities
7. Beatrice Van Der Poel – Heelhuids
8. De Staat – I_Con
9. Bettie Serveert – Oh, Mayhem!
10. Tangerine – Seek & Sigh

Concert van het jaar 2013
1. Pixies – Paradiso, Amsterdam
2. Tommigun – Eurosonic, Groningen
3. Eerbetoon aan The Serenes – Welcome To The Village, Leeuwarden
4. Unterwelten – Let’s Get Lost, Zwolle
5. The Posies – Burgerweeshuis, Deventer
6. … And You Will Know Us By The Trail Of Dead – Welcome To The Village, Leeuwarden
7. BRNS – Eurosonic, Groningen
8. Daniël Lohues – Dorpshuis, Heerde
9. Beans & Fatback – Welcome To The Village, Leeuwarden
10. The Horse Company – Let’s Get Lost, Zwolle

Deze lijst is uiteraard samengesteld uit een nationale en een internationale Top 10. Zie hieronder.

Concert van het jaar 2013 (internationaal)
1. Pixies – Paradiso, Amsterdam
2. Tommigun – Eurosonic, Groningen
3. The Posies – Burgerweeshuis, Deventer
4. … And You Will Know Us By The Trail Of Dead – Welcome To The Village, Leeuwarden
5. BRNS – Eurosonic, Groningen
6. Radkey – Let’s Get Lost, Zwolle
7. Walter Trout Band – Tivoli, Utrecht
8. Palma Violets – Eurosonic, Groningen
9. Truckfighters – Welcome To The Village, Leeuwarden
10. Wallace Vanborn – Eurosonic, Groningen

Concert van het jaar 2013 (nationaal)
1. Eerbetoon aan The Serenes – Welcome To The Village, Leeuwarden
2. Unterwelten – Let’s Get Lost, Zwolle
3. Daniël Lohues – Dorpshuis, Heerde
4. Beans & Fatback – Welcome To The Village, Leeuwarden
5. The Horse Company – Let’s Get Lost, Zwolle
6. Maison du Malheur – Noorderslag, Groningen
7. Vox Von Braun – Welcome To The Village
8. John Coffey – Noorderslag, Groningen
9. de spa ties – Burgerweeshuis, Deventer
10. Traumahelikopter – Eurosonic, Groningen